Yazının çeketmesini bu linktan okuyabilirsiniz https://laf.md/2023/12/05/fasil-yolcu/
Yazının 2-ci bölümünü bu linktan okuyabilirsiniz https://laf.md/2023/12/07/fasil-yolcu-2/
ÖZEL BİR AURA
Dimitri Kara Çoban ilk bakışta çok tanınmış gibi görünmäzdi. Sıradan bir insandı, ama birkaç minut sora onun aurasını, ondan gelän, gözükmeyän iç gücü duyulardı.
Onun bakışı! Sansın salt bir istää vardı:herkez olduu gibi görünsün! Onun için en önemli iş buydu: bir insanı olduu gibi görmää.
Bunu taa sora denedim. Ama taa sora, ilk oturmamızda olduum erdä donup kaldım korkudan, meraktan. Bir sürü duygu içindä.
Sessizlii ilk o bozdu.
– Oolum bana senin bir gazetada işlediini söledi. Benim yaptıım bütün işlär dä jurnalistika gibidir. Hep bir zanaattan olduumuz için, ‘seray’ıma hoş geldin!
GENİYİN SERAYCII
İçeri girincä ilkin odanın her erinä göz gezdirdim. Her erdä kitaplar vardı: masanın üstündä, yataan üstündä, sobanın üstündä, skemnenin üstündä, pençerä kenarında, erdä.
Soba, içindä ekmek pişirilän gerçek bir Gagauz sobası, ‘seray’ dedii odanın çoyunu kaplardı.
Küçük pençerenin yanında bir masa, bir pat, bir skemnä (salt bir) hem bir yazı maşinkası.
Başımı sallayarak o skemneyä oturdum.
O ayaktaydı. Bana ölä geldi, ani boyu tavana kadar uzanardı. O oturunca annadım, ani tavannar alçak.
BAŞARISIZ TEKLİF
Evdä giinilän tıkaçlıca bir kostum, kafesli gölmek, yalnayak, daanık saçlar, uzun, incä parmaklar, incä dudaklar…. O zaman bana bölä görünmüştü. Ona taa çok bakmaa izin vermedi, ama birdän birliktä işlemää teklif etti — bir yazıcının onun eni kiyadına yazdıı önsözünü doorutmalıydım.
Gülüntü olmaa deyni gözäl bir andı! Ama yoktu nasıl kayıl olmayayım… Teksti okudum da pek düşünmädän maşınkada tiparlamaa başladım.
Kara Çobanın kendisi için «bir şedevr yaradaardım»! Bilinçsizcä. O zaman yazdıım yazının gerçek paası neydi bilmäzdim, ama geniy beni metetmişti. Başarısız gibi görünän bir teklif bizi dost olmaa bir adım taa da yaklaştırdı. Sora bu adımnar zeedelendi, ama o ilk adım ruhumda sonsuza kadar kalacek bir olgunluk dokumenti gibiydi.
– İncä çizgilärlän bir etüt çizdiniz, özünü yaradêrsınız, beki ötää dooru da gözäl olacek. İlerledin fikirinizi! Yazmak ustalıı budur: sıkıcı diil, kolay hem şişirtmedään. Burada, pek gözäl, hiç kimsey gibi, ilerdä sıradan, herkez gibi, ama genä dä bir ‘boncucaa’ var…
Aferim! Sık-sık hem çok yazın. Özel olmaa başaraceynız!
FİSTAN GİY!
«Aferim bana!
Yapabilirim!»
Onun lafları benim için bir mantra gibi oldu. Beni çok kerä kurtardılar, bana girginnik verdilär, üstün gelmemä yardımcı oldular.
Yaşamakta dooru yaklaşıma, dooru laflara hem zamanında yardım edäbilecäk bir kişinin olması nekadar önemni.
Gecä yarısına kadar lafettik. Kaliptän kalibä bir laflaşmaktı bu. Lafın poetikasını annayan insannar arasında bir laflaşma. Enilikleri açan bir laflaşma! Yortu gibi bir laflaşma!
Birbirimizi bulmuştuk!
Sansın birbirimizi bin yıldır tanıyardık. Ama birisi artık saçları aarmış bir yaradıcı, öbürü sä kendini, originallıı aarayan girgin genç bir kuş.
– Fistan giy! — dedi bana sonunda. – Savaşıcı, girgin tipinä uyar da çok kadınca olur.
Bana «Sän»demää başladı, bu da testi geçtim maanasına gelirdi.
– Siz dä kostümunuzu diiştirin! — Arsızca iki kuruşumu soktum.
Sora bana dedilär, ani görünümünnän baalı bişey demää olmaz, çünkü o görünüşä büük önem vermeer. Yaradıcılık için sonsuza kadar dartışabilirsiniz, ancak kostüm için — tabu …. Bän modaya görä giinän biriydim da her gün giiyimimi diiştirärdim.
Benim o lafıma sadecä gülümsedi. Onun en gözäl tarafı da buydu! Karaçobanın gülümsemesi dolayandakı binnärcä ateşböceeni aydınnadardı.
Yazdı Anna Harlamenko
Çevirdi Güllü Karanfil
Devamı Dekabrinin 19-da…
